ممبینی

بختیاریها و جاذبه های گردشگری استان خوزستان

شنیدن چند آهنگ زیبای بختیاری

  موسیقی بختیاری,موسیقی محلیچند آهنگ زیبای بختیاری برای شنیدن شما عزیزان گذاشتم

لیست آهنگها-لطفا برای گوش کردن بر روی آیکونی که روبروی هر آهنگ است کلیک کنید

گوش کنید به: تراک 1 تراک 1 .1
گوش کنید به: تراک 2 تراک 2 .2
گوش کنید به: تراک 3 تراک 3 .3
گوش کنید به: تراک 4 تراک 4 .4
گوش کنید به: تراک 5 تراک 5 .5
گوش کنید به: تراک 6 تراک 6 .6
گوش کنید به: تراک 7 تراک 7 .7
گوش کنید به: تراک 8 تراک 8 .8
گوش کنید به: تراک 9 تراک 9 .9
گوش کنید به: تراک 10 تراک 10 .10
گوش کنید به: تراک 11 تراک 11 .11

+ نوشته شده در  شنبه بیست و نهم آبان 1389ساعت   توسط آرش ممبینی  | 

عطا جنگوك خالق آثار "مال کنون و هیجار" در گذشت

کوک کن امشب سه تارت را عطا
ابرها را جمع کن در چشم ما
ناخنی بر غربت بهمن بزن
تا بگرید اشترانکوه با رضا
خبری تلخ و ناگوار باز هم همه را به تعمق وا داشت. این بار مردی که شاید بختیاری نبود ولی حق بزرگی بر گردن موسیقی و فرهنگ ما داشت.
عطا جنگوک متولد لار و گله دار استان فارس که با واسطه آشنایی با یکی از میر شکاران بختیاری با موسیقی این سرزمین بی قرار آشنا شد و بعد ها با آشنایی با مرحوم علاءالدین خالق آثاری شد با نام های "مال کنون و هیجار" که الحق هر بختیاری زبان را به حال و هوای مال کنون می برد.
از اوايل ورود به دبيرستان به ساز تار علاقه‌مند مي‌شود و چنانكه خود در گفت ‌و گويي با همشهري عنوان كرد، با بهره گيري از اشيايي مثل چوب و نخ ابريشم و تار به ساخت سازي روي مي‌آورد.
به گفته جنگوگ آن زمان «يك راديوي دو موج داشتيم كه تنها معلم من بود. من نيز نوازندگي اساتيدي را كه در راديو مي نواختند در خانه تقليد مي كردم. خوب، آن موقع در شهر ما استادي نبود، تا سال ها بعد كه خدمت استاد مرحوم عذاري در تبريز رسيدم».
علاقه مندي به تار سبب مي‌شود تا وي پيش از رفتن به دانشگاه به سراغ استاد محمد حسن عذاري برود كه از جمله شاگردان درويش‌خان و مرحوم شهنازي بود، اما اين آموزش كوتاه مدت پاسخگوي نياز جنگوگ جوان نمي‌شود و مدتي بعد با دادن امتحان در دانشكده هنرهاي زيباي تهران در رشته موسيقي پذيرفته‌ مي‌شود و به تهران مي‌آيد.
موسيقي را در دانشكده هنرهاي زيباي دانشگاه تهران پي گرفت و همزمان نزد استادان علي اكبرخان شهنازي، محمد حسن عذاري و غلامحسين عذاري به آموزش نوازندگي تار و سه تار و رموز و ظرايف موسيقي سنتي پرداخت.
همزمان با ثبت نام در دانشكده نزد استاد علي اكبر خان شهنازي مي‌رود و  هفته اي دو جلسه در هنرستان و دو جلسه در مكتب صبا با ايشان كار مي كند.
چنگوک از معدود شاگردان استاد علي‌اكبرخان شهنازي بود كه 9 سال مداوم از محضرش كسب...

ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه پنجم اردیبهشت 1389ساعت   توسط آرش ممبینی  | 

برای نخستین بار نغمه های بختیاری در مستند هُمدُرُنگ

بالاخره از نغمه هاي زيباي بختياري هم در مجموعه هاي تلويزيوني استفاده شد. بله پس از سال ها انتظار برای نخستین بار نغمه های بختیاری در مجموعه تلویزیونی"هُمدُرُنگ" (همنوا) جمع آوری شد.

در این مجموعه صدای گرم و به یاد ماندنی 60 خواننده و نغمه سرای اصیل بختیاری از جمله: استاد غلام شاه قنبری/ کورش اسدپور/ عبده قلی شهبازی/  نادر بهمنی/ رمضان باروزه/ دیدار محمودی/ جلی بهمنی و نگارنده نخستین شاهنامه بختیاری، استاد جواد خسروی نیا گوش شما را نوازش مي دهد.

این مجموعه شامل 10 قسمت 20 دقیقه ای با موضوعات ملودی های برزگری/ حماسی/  بلال (عاشقانه)/ کوچ (مال کنون)/ چوپانی/  هی گل (عروسی)/ گاه گریو (عزاداری)/ هلی ها (خرمن کوبی)/ لالایی و مشک زنی است.

الهه صلح جو تهیه کننده و فریدون نجفی کارگردان این مجموعه هستند و وحید حسین زاده، تصویر بردار/ سعید بهرامی، صدابردار/ مژگان امیدی، برنامه ریز و دستیار کارگردان/  جعفر نجفی، دستیار صدا و  ناصر قائدی به عنوان دستیار تصویر سایر عوامل تهیه مستند همدرنگ را تشکیل می دهند.

+ نوشته شده در  سه شنبه پانزدهم دی 1388ساعت   توسط آرش ممبینی  | 

شاهنامه فردوسی با موسیقی بختیاری

معرفی آلبوم "ناونده" با صدای بهروز احمدی

شاهنامه فردوسی با موسیقی بختیاری

یکی از دغدغه های اهالی موسیقی ایران در سی سال اخیر، بازخوانی و بازآفرینی انواع موسیقی محلی ایران بوده است که اگر به لحاظ آمار آثار منتشر شده بازار، رده بندی کنیم، موسیقی لری و بختیاری مقام نخست را صاحب می شوند. پس از آن می توان به موسیقی آذزبایجانی و کردی اشاره کرد. تا کنون نزدیک به 150 عنوان موسیقی بختیاری چه با مجوز و چه بدون مجوز وزارت ارشاد در بازارهای سراسری و محلی منتشر شده است. اما این که چرا موسیقی بختیاری خیلی بیشتر از دیگر گونه های موسیقی محلی تولید و پخش می شود، بی گمان می تواند نشان دهنده تقاضای مخاطبان این نوع موسیقی باشد. علاوه بر آن، موسیقی بختیاری این امکان را داشت که در ده سال نخست پس از انقلاب که تولید موسیقی ایرانی به شدت کاهش یافته بود، چندین تجربه موفق و پر طرفدار را پشت سر بگذراند. انتشار نوار "مال کنون" (1365 خورشیدی) با آهنگسازی عطا جنگوک و صدای بهمن علائدین (مسعود بختیاری) که تا کنون شمارگان یک میلیون نسخه را پشت سر نهاده، نمونه ای از این اقبال عمومی است که در نوع خود جریان ساز بود. دیگر می توان به انتشار نوار "کوهسار" (1365) با آهنگسازی و خوانندگی علی اکبر شکارچی و همچنین نوار "مندیر" (1369) با آهنگسازی محمد علی کیانی نژاد و خوانندگی ملک محمد مسعودی اشاره کرد.

 

 ناونده با صدای بهروز احمدی

 

تازه ترین تجربه موسیقی بختیاری، اثری به نام "ناونده" (گردن بند) با تنظیم آهنگ مجتبی صادقی و خوانندگی بهروز احمدی روانه بازار شده است. بخشی از این اثر بر اساس یک سنت کهن ایل بختیاری به شاهنامه خوانی اختصاص دارد که در واقع این بخش از کار، ماهیتی ملی دارد و صرفاً در حوزه یک فرهنگ بومی ارزیابی نمی شود. خواننده اثر، با استفاده از شیوه شاهنامه خوانی مناطق لر نشین، ابیاتی چند از منظومه سترگ حکیم ابوالقاسم فردوسی را ارائه می دهد. نوع خوانش شاهنامه در مناطق لر نشین جنوب زاگرس، شامل بختیاری و بویر احمد، بر دستگاه همایون جاری می شود ولی لرهای واقع در زاگرس میانی شامل دورود، خرم آباد و الیگودرز، شاهنامه را در فواصل ماهور می خوانند. بهروز احمدی، که خود خواننده ای برخاسته از منطقه بختیاری نشین است، خوانش دوم بر اساس دستگاه ماهور را انتخاب کرده و با تنظیم زیبای مجتبی صادقی توانسته، روح حماسی شاهنامه فردوسی ر ابه خوبی بنمایاند. استفاده از ضرب زورخانه که نخستین بار توسط پرویز مشکاتیان در موسیقی ایرانی رواج یافت، حال و هوای خاصی به این کار داده است.

 

بخشی از شاهنامه خوانی بهروز احمدی با همراهی گروه سازهای ایرانی را بشنوید

 

این آلبوم قطعات شاد و جذاب دیگری نیز دارد که از آن میان ترانه "شاه بانو"، زیباتر  و فنی تر به گوش می رسد. در بخش های انتهایی این قطعه، آهنگساز و خواننده، یک دورگردانی (مدولاسیون) زیبا از دستگاه همایون به دستگاه شور را تجربه کرده اند. گفتنی است در سنت موسیقی بختیاری، چنین دورگردانی ها به فراوانی کاربرد دارند.

 

دورگردانی زیبای همایون به شور در ترانه شاه بانو را بشنوید

 

+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم دی 1388ساعت   توسط آرش ممبینی  | 

استاد بهمن علاءالدين

 

 استاد بهمن علاءالدين يكي از بزرگان موسيقي بختياري است كه تحول عظيمي در اين زمينه به وجود آورد و سعي در جاودانه كردن موسيقي بختياري داشت.
من هر وقت كه به ترانه هاي استاد گوش ميدم حس عجيبي بهم دست ميده چون واقعا با صلابت مي خونه.
22آبان سالگرد مراسم بزرگداشت بهمن علاءالدین و قیصر امین پور از چهره های شاخص موسیقی و شعر ايران زمين است.
براي دريافت اطلاعات بيشتر در مورد استاد
به اين آدرس مراجعه كنيد.

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم آبان 1388ساعت   توسط آرش ممبینی  | 

نمونه آهنگ ها (1)

+ نوشته شده در  شنبه شانزدهم آبان 1388ساعت   توسط آرش ممبینی  | 

نمونه آهنگ ها (2)

 

کاست مالکنون استاد بهمن علاءالدین

 

Name

Size

 

۰۱___TRACK.mp۳

۲.۹M

 

۰۲___TRACK.mp۳

۵۵۶K

 

۰۳___TRACK.mp۳

۵۳۸K

 

۰۴___TRACK.mp۳

۴۹۲K

 

۰۵___TRACK.mp۳

۴۸۱K

 

۰۶___TRACK.mp۳

۲.۰M

 

۰۷___TRACK.mp۳

۱.۷M

 

۰۸___TRACK.mp۳

۱.۶M

 

۰۹___TRACK.mp۳

۱.۰M

 

۱۰___TRACK.mp۳                                   

۴۸۱K
                

 

+ نوشته شده در  جمعه پانزدهم آبان 1388ساعت   توسط آرش ممبینی  | 

سازهای موسیقی بختیاری

 

کَرنا-

karna_o_dohol

کَرنا از قدیمی ترین سازهای جهان است که نامش در اکثر کتیبه های تمدن کهن جهان، به چشم میخورد. این ساز، در متون قدیم با نام های کَرن یا قـَرن، در برهان قاطع، خـَرنا (خر به معنی بزرگ و درشت)، در دوران هخامنشیان، کَرمیل و در زبان عِبری، کَرنا آورده شده است. کُر (Cor) یا هُرن (Horn)، از سازهای بادی ارکستر سمفونیک، شکل تکامل یافته ی این ساز است. اطلاق نام کَرنا به این ساز، به دلیل داشتن صدای مهیب و هراسناک آن است که در میدان های کار (جَنگ) مورد استفاده قرار می گرفته است؛ به همین علت است که گاه کَرنا را سازی می دانند که باعث کَر ساختن دشمنان در میدان نبرد می شود!

« بیآرای پیلان به زنگ و درای – جهان کَر کن از ناله ی کَرّ ِ نای» فردوسی

در بعضی از نواحی ایران نیز برای رَماندن حیوانات مزاحم از کشت زارها، از این ساز استفاده می شود. « چون کَرنا سوراخی بر بدنه ندارد، قادر به استخراج نغمات متنوع نیست. صدایش درشت و گوش خراش و هراس انگیز است و به همین سبب، در پیکارها، تعدادی از آن ها را بر شترها یا پیل ها می نهادند و به یک باره در آن ها می دمیدند و موجب رعب و وحشت در دشمنان و مرکوب آنها می شدند»

در آثار حماسه سرایان بزرگ، این منظور به خوبی نمایان است

« بیآمد ز دژ، ناله کَرّ ِ نای – سراسر بجنبید لشکر ز جای» فردوسی

« گرفته جهان ناله کَرّ ِ نای – خروشان شده زنگ و کوس و دَرای» اسدی توسی

در جامع الحان هم از کَرنای خَم که در هنگام جنگ نواخته می شده و هم از کَرنای راست که در مراسم غزاداری استفاده می شده سخن به میان رفته است. اطلاعاتی را که در مورد این ساز در مناطق مختلف بختیاری از افراد مطلع و کهنسال به دست آمده، نشان دهنده آن است که ساز اصلی موسیقی بختیاری، کَرنا می باشد. البته این شواهد، با خصوصیا زندگی ایلی و عشایری که نیازمند روحیه سِلَح شوری ست همخوانی دارد. کَرنایی که در موسیقی بختیاری به کار گرفته میشود، طولی حدود 75 تا 80 سانتی متر دارد و ساختمان آن شبیه سُرناست. در بختیاری، کَرنا را ساز بزرگ و سُرنا را ساز کوچک می گویند. استادان کاکاخان حسنی، علی اکبر مهدی پور، نورالله مومنی نژاد و مهرعلی نجاتی، از نوازنده گان نام آشنای کَرنا و سُرنای بختیاری می باشند.

ساختمان این ساز عبارت است از:

1- قَمیش و لب گیر که در قسمت ساز سُرنا به آن می پردازیم.

2- استوانه که از چوب ساخته شده و طول آن 30 سانتی متر اس. سوراخ های کَرنا که هشت تا هستند (هفت سوراخ در رو و یک سوراخ در زیر) این قسمت تعبیه شده اند.

3- شیپور که از جنس فلز (برنج) است و طول آن 45 سانتی متر و بلند ترین قسمت کَرناست.

گستره ی صدایی این ساز، حدود یک اُکتاو و یک نُت می باشد؛ باین شکل:

karna3




سُرنا

سُرنا از کهن ترین سازهای بادی جهان است که در حدود پنج هزار سال پیش، در سرزمین های ایران، مصر، و بین النهرین وجود داشته و از این مناطق به سایر نقاط جهان نظیر چین و آفریقا برده شده است. آنچه مشخص است، نام سُرنا از دو کلمه سور (شادی) و نا (نای) ترکیب شده است. نام هایی هم که در دیگر کشورها و سرزمین ها به این ساز اطلاق می شود، مشتق از این نام است. در چین، سُوئل نای (soueulnai) و یا سُونا (sona)؛ در مالزی، سورنای (surnai)؛  در سوماترا و اندونزی، سارونه (sarune)؛ در ترکیه، سورغین (surqin)؛  در هند، شَه نا (sahna)؛ در آذربایجان، زورنا (zurna)  و نزد sorna2اعراب، الصرنا، حکایت از چنین قرابتی دارد.

از سُرنا در اغلب موسیقی های محلی استفاده می شود. تنها در کشور ترکیه است که از این ساز به طرز شایسته ای در ارکسترها و موسیقی های ملی و محلی استفاده می شود.

سُرنایی که در نواحی بختیاری مورد استفاده قرار می گیرد، سُرنای کوچک است که اندازه ی آن بین 40 تا50 سانتی متر ( با احتساب قمیش و لب گیر) است و صدای آن، قدری زیر می باشد؛ البته این صدا، بر حسب قطر لوله (استوانه) سُرنا تغییر پیدا می کند. به این ترتیب که هرچه قطر استوانه بیشتر باشد، صدای آن نیز بم تر و محزون تر خواهد بود؛ به همین دلیل، در مراسم عزاداری و نواختن ساز چپی، از این نوع سُرنا استفاده میشود. در گذشته بهترین سازنده گان سُرنا، به نامهای موسی، حسین و چراغ بوده اند که در شهرستان دزفول زندگی میکردند.

ساختمان سُرنا عبارت است از:

1- قَمیش که از دو تراش چوب نی به شکل مثلث یا ذوزنقه ساخته شده و روی هم قرار می گیرد تا با دمیدن در آن ارتعاش ایجاد شود. درانتهای قَمیش، صفحه ای فلزی و مدور به نام لب گیر وجود دارد که لبان نوازنده جهت دمیدن در پشت آن قرار می گیرد.

2- لوله رابط که یک طرف آن به قَمیش وصل می شود و طرف دیگر آن در داخل استوانه جای میگیرد.

3- نفیر استوانه که بیشترین طول سُرنا را تشکیل میدهد و دهانه ی آن به صورت شیپور است. سوراخ ها روی این استوانه قرار دارند که یک سوراخ در زیر و هفت سوراخ در روی آن میباشد. جنس سُرنا از چوب است که گاه قسمت هایی از آن را با فلز تزیین می کنند.

گستره ی صدایی این ساز، حدود یک اُکتاو و یک نُت می باشد؛ باین شکل:

sorna3




نی

نای نی، آواز و کلام چوپانان در کلیه جوامع ایلی که اقتصادشان مبنی بر شبانی و دام پروری ست الهام بخش بسیاری از ملودی ها و نغمه های شناخته شده آن جوامع است. در موسیقی بختیاری این تاثیر بخوبی قابل درک است. به عنوان نمونه neiمی توان از «شیرعلی مردون» نام برد. علاوه بر طنین و رنگ (شخصیت صوتی) کلامی که در این مقام به کار رفته است، حکایت از این موضوع دارد:

مو لُر بلی ت (بلوط) خورم، هفت سال چوپونوم، ممدلی شیر علی مردون

ار ونیم به قرقره مقش ه ندونوم، ممدلی شیر علی مردون

نی لبکی که چوپانان بختیاری، می نوازند(نی شیت)، سوراخها و اندازه هایش ثابت نیست؛ اما عموما پنج سوراخ در بالا و یک سوراخ در زیر دارد. جنس نی ها عموما از چوب (حصیر)، فلز و استخوان است. نوعی نی در میان چوپانان بختیاری مشاهده میشود که از استخوان عقاب«قاپِ دال» ساخته شده است. در بختیاری هنگام نواختن نی، به جای دندان از لب استفاده میشود. نی بختیاری تنها دارای دو صدای بَم و اوج می باشد که باید هم زمان با هم نواخته شود و اگر نوازنده متبحر باشد، بتواند علاوه بر این دو صدا، صدا و ناله همان مقام را نیز از گلو خارج سازد تا ویژه گی های نی نوازی بختیاری از موسیقی دیگر اقوام مشخص گردد. استاد حسین حیدری سورشجانی، نوازنده توانای کَرنا و نی، به این شیوه تسلط داشت.

دُهُل

دُهُل از رایج ترین سازهای کوبه ای موسیقی های محلی فلات ایران است. در شاهنامه فردوسی از کوس که نوعی دُهُل بسیار بزرگ بوده و آنرا به کوهه فیل ها و شترها می گذاشتند به کرات سخن رفته

چو بندند بر کوهه پیل کوس – هوا گردد از رنگ چون آبنوس

doholدُهُل سازی استوانه ای شکل است که به اندازه های متفاوت دیده میشود؛ اما دُهُل هایی که در منطقه بختیاری مشاهده میشود، معمولا با اندازه هایی از قطر 50 تا 60 سانتی متر و ارتفاع 12 تا 17 سانتی متر در نوسان است. چوبی که در ساختمان دُهُل به کار رفته میشود، چوب سپیدار است تا حمل آن آسان شود. دُهُل تسمه ای دارد که هنگام نواختن، آنرا به گردن یا شانه آویزان میکنند. این ساز می بایست طوری قرار گیرد که یک دهانه آن به سمت بالا و دهانه دیگر به طرف پائین باشد. عصا یا کَجَک که صدای بَم و پر قدرتی دارد، با دست راست روی دهانه بالایی که معمولا از پوست بُز است، فرود میآید و ترکه که صدای زیر و ضعیفی دارد، با دست چپ روی دهانه زیری که از پوست میش اشت، نواخته میشود. از نوازنده گان توانای دُهُل در موسیقی بختیاری می توان از علی حیدری فرزند استاد حسین حیدری سورشجانی نام برد.

برگرفته از کتاب: شناخت و بررسی موسیقی بختیاری

+ نوشته شده در  جمعه پانزدهم آبان 1388ساعت   توسط آرش ممبینی  | 

طبقه‌بندی جغرافیایی موسیقی بختیاری

موسیقی بختیاری متنوع و آواز‌خوانی در آن شاخص است. (متر آزاد مشخص) مضامین آوازها از توصیف طبیعت و رنج و مرارت زندگی کوج‌نشینی و اندوه هجران و فراق یار و دیار تا ستایش عشق و زیبایی را در بر می‌گیرد. رواج منظومه‌های تغزلی ادب‌فارسی ( لیلی و مجنون و خسرو و شیرین) و منظومه‌های بومی ایل و تقدس و ستایش پهلوانان حماسی با وجود 100 شاهنامه‌خوان حرفه‌ای در مناطق مختلف بختیاری و ستایش قهرمانان و دلاوران و سرداران ایل در آوازهای مختص رویدادهای تاریخی معاصر (نظیر علی‌داد، ابوالقاسم خان) نشانگر علاقه بختیاری‌ها به حفظ میراث‌های ادبی و موسیقیایی و فرهنگ و تاریخ خود است.

بخشی از موسیقی با متر مشخص شامل ترانه‌های عروسی است که همراه دست‌زدن ( شپ = shep = تنگه = Tenge ) توسط زنان و گاهی با دایره (بیشتر در شهرها و روستاها) اجرا می‌شود. موسیقی‌سازی مختص مراسم شادی و سرور بیشتر برای اجرای آهنگهای رقصی و نیز مراسم سوگواری ( پرسه = پرس) با کرنا، سرنا و دهل اجرا می‌شود. کمانچه‌نوازی در هفتاد هشتاد سال اخیر به تاثیر از عاشیق‌های قشقایی و مطرب‌های دوره‌گرد و نیز رسانه‌ها در شهرکرد مرکز استان چهارمحال و بختیاری و سایر شهرها ( بن ، بروجن ... ) رایج شده که با آن‌ها آهنگهای چهار محالی ، ترکی و بختیاری و موسیقی دستگاهی ایران ( رنگها و چهار مضراب و برخی دستگاها و آوازها نظیر شور ، دشتی ، همایون، کردبیات، چهارگاه، سه‌گاه، و ماهور را که به موسیقی بختیاری نزدیک‌ترند) اجرا می‌کنند. تار و تنبک را مطرب‌ها رواج داده‌اند. نی‌هفت‌بند یا چوپانی خاص عشایر کوچرو و نگهدار گله است و رپورتوار آن در حال حاضر رو به اضمحلال می‌باشد.

تحقیق در موسیقی بختیاری با وسعت و تنوع موسیقی یک سرزمین گسترده یکی از دشوارترین تحقیقات موسیقیایی حوزه‌ی موسیقی‌شناسی قومی ایران به شمار می‌رود و با توجه به نتایج تحقیقات این مجموعه می‌توان جغرافیایی موسیقیایی بختیاری را در چهار حوزه بررسی و طبقه‌بندی کرد:

      الف) حوزه‌ی مرکزی : موسیقی عشایر کوچ روی دامنه‌های زاگرس در استان چهارمحال و بختیاری یعنی منطقه جنگلی بازفت ، کوهرنگ، چلگرد، شیخ‌علی خان و روستاهای حاشیه زاگرس ده‌چشمه، کران، گوشه باباحیدر، اردل که به  سبب موقعیت دشوار جغرافیایی اصیل‌تر باقی مانده‌اند. ( موسیقی‌های چهارمحالی در سی – دی جداگانه بررسی شده‌اند)


      ب) حوزه ی غربی: موسیقی بختیاری‌های شمال خوزستان و یک جانشینان مسجد سلیمان، لالی، رامهرمز ایذه، دزفول، اندیمشک، شوشتر، اهواز و اطراف آن را شامل می‌شود که منطقه قشلاقی کوچروان حوزه مرکز‌اند.


      ج) حوزه ی جنوبی: منطقه لردگان، خان‌میرزا، جوانمردی تا شمال کهگیلویه که موسیقی آن با موسیقی حوزة مرکزی و غربی تفاوت دارد.


      د) حوزه ی شمالی: مختص جنوب لرستان، ازنا، الیگودرز، ده‌بهار، چشمه پر، بر بورود و شمال استان چهارمحال و بختیاری و روستاهای پشتکوه نظیر، خویه، صالح کوتاه، عینا، کلوشه، دورک و اطراف آن است که به سبب حضور اکثریت طوایف چهارلنگ با گویش زانی و لحن متفاوت موسیقیایی با حوزه‌های سه‌گانه مذکور و با صرف‌نظر از تاثیر‌پذیری از موسیقی لرستان (لرهای کوچک)مجموعه مجزایی از موسیقی بختیاری را شامل می‌شوند.

+ نوشته شده در  جمعه پانزدهم آبان 1388ساعت   توسط آرش ممبینی  | 

موسيقي بختیاری

موسيقي و شهر در ايل بختياري پيوند جاودانه‌اي با زندگي ايلي يافته است. مقام‌هاي موسيقي ايل بختياري به نام ر(بيت معروف) هستند. از مشهورترين آنها به مقام گله‌داري، برزگري، ابولقاسم‌خان و مقام شيرعلي‌مردون كه تعداد آنها حدود 20 تا 25 مقام است مي‌توان اشاره نمود. ر

                                        

هر طايفه و تيره نوازندگان محلي ويژه‌اي دارد كه به آنها توشمال مي‌گويند. توشمال‌ها داراي طايفه و محل زندگي جداگانه‌اي هستند، مخارج ساليانه خود را با شركت در مراسم عروسي، عزاداري و جشن‌هاي ديگر به دست مي‌آورند و به كار زراعت و دامداري نيز مي‌پردازند.  ر

 

تشمال بختياري

توشمال‌ها مردمي عاشق پيشه و شاعر مسلك هستند كه بيشتر وقت زندگي روزانه خود را صرف ساختن ابيات، لطيفه‌ها، ضرب‌المثل‌ها و متل‌ها مي‌كنند. آنان در به وجود آوردن آثار و ادبيات عاميانه سرزمين بختياري سهم بسزايي دارند. آلات موسيقي بختياري‌ها، ساده، محدود و عمدتاُ شامل: كرنا، ساز و دهل است. آوازهاي محلي روستاهاي چهارمحال و بختياري با لحجه‌هاي مخصوص به خودشان به خصوص در هنگام عروسي و شادي واقعاً جالب توجه است. 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه سوم آبان 1388ساعت   توسط آرش ممبینی  |